de muziek van John Legend!!!

 

Ik hou ontzettend van muziek, ik word geraakt door een stem of een tekst en muziek kan mijn gevoel enorm beïnvloeden. Muziek kan me laten lachen of huilen, kan een gevoel versterken en kan een slecht humeur helemaal doen omslaan. Ik heb gewoon veel met muziek, als ik thuis ben heb ik ook altijd muziek aan, alleen op de fiets heb ik vaak mijn Ipod bij me en luieren in de tuin, soppen in huis of rommelen achter de computer gaat vaak gepaard met een muziekje op de achtergrond.

Zelf zingen kan ik voor geen meter, helaas! Ik zing wel graag mee maar vooral als ik geen toehoorders heb!

Jullie weten wel dat ik veel en graag naar de muziek van Marco luister. Zijn teksten in combinatie met zijn heerlijke stem doen mij gewoon heel veel. Naast Marco houd ik van heel veel verschillende soorten muziek. Ik draai ook veel ander Nederlandstalig werk van o.a. Blof en Acda en de Munnik. In dit rijtje hoort natuurlijk ook Ferry van Leeuwen die mijn hart helemaal gestolen heeft met zijn cd 'Intens'.

Sinds kort heb ik John Legend ontdekt. Zijn eerste hit 'Ordinairy People' raakte mij recht in mijn hart en het volgende nummer 'Save Room' kwam ook regelrecht bij me binnen. Daardoor werd ik eigenlijk wel heel nieuwsgierig naar de rest van zijn muziek en teleurgesteld werd ik allerminst. Die stem, zálig!! Ik kan er helemaal van wegzwijmelen! Nummers als 'Again' en 'P.D.A., oeffff heerlijk!
Nu ik de laatste veel op bed lig heb ik de laatste cd van John Legend, Once Again' maar eens toegevoegd op mijn Ipod. Wat een streling voor de oren, wat een heerlijke muziek en wat een goede teksten. Ik ben helemaal verkocht en dan heb ik hem nog niets eens gezien, hahaha!!
Ik zal zo het internet eens even gaan afzoeken of de rest van hem mij ook in verleiding kan brengen.

 

Ik kan hem jullie echt aanraden, luister en huiver!!

 

.... dat je door het af en toe reageren op een openbaar forum zo maar mensen ontmoet die je binnen korte tijd toch heel dierbaar worden.

 

Via het forum van Marco Borsato ben ik inmiddels met een heel aantal mensen in contact gekomen.

Het lijkt zo simpel, je plaatst een paar zinnen op een forum waarop een ander reageert en dan soms heb je met sommige mensen ineens een 'klik' zonder elkaar ooit gezien te hebben.

Inmiddels ben ik er van overtuigd dat dit een heel eerlijke manier is om mensen te leren kennen. En waarom?? Geen vooroordelen over uiterlijk, afkomst of meer van dat soort dingen. Je gaat alleen af op de woorden die je leest en bij sommigen voel je dan opeens een klik. Grappig om dat te merken.

 

De eerste klik had ik met Wil. Waarschijnlijk hadden we 'in het echte leven' minder snel geklikt omdat we behoorlijk uiteenlopende types zijn. Maar ja,  de dingen die ze schreef, de humor die zo aansluit bij de mijne en de ideeën die we hebben komen zo overeen! Ik vind het een fijn gevoel dat dingen als uiterlijk en afkomst, gezinssamenstelling of whatever geen invloed hebben als je vriendschap sluit via het internet. Je blik wordt niet vertroebeld door allerlei aanverwante en, in mijn ogen, vaak onbelangrijke zaken. Ik ben wel zo wel zo reëel dat ik ook zie dat mensen zich via internet ook weer heel anders voor kunnen doen als dat ze werkelijk zijn maar aangezien ik het forum van Marco beslist niet als relatie-site zie waar mensen op zoek zijn naar een partner is de insteek natuurlijk al heel anders. Daarbij, vroeger of later zullen mensen die zich daar anders voor doen toch een keer door de mand vallen.

 

Na Wil volgde er de klik met nog een aantal mensen, werden er niet alleen PB-tjes uitgewisseld maar liep dit door naar mails inclusief foto's en ook tot ontmoetingen. En dat is zó leuk!

Ik had geen enorme vriendenkring en dat hoeft ook niet. Ik heb een klein clubje dierbare vrienden en vriendinnen om me heen en daar ben ik altijd heel gelukkig mee geweest.

En nu... groeit mijn clubje en dat is erg, erg leuk.

 

Met Karin heb ik een waanzinnige klik. We hebben zo veel gemeenschappelijk dingen en gevoelens. We kunnen over alles praten en lachen. Hebben dezelfde ervaringen, zijn beiden moeder en hebben beiden het nodige meegemaakt.

De eerste keer dat ik Karin zag voelde het gelijk goed! Het begon als een geintje over MSN. Maar een uitdaging ga ik nooit uit de weg dus die kop koffie werd gehaald in Nieuwerkerk en inmiddels kan ik met mijn ogen dicht de route vinden (ook in dichte mist, haha). Onze agenda wordt gevuld en er staan nog wel een paar leuke dingen op het programma! Heerlijk dat een 'simpel' forum dat mogelijk maakt.

Ik voel me rijk met de mensen die ik via het forum van Marco heb leren kennen!

 

Nooit gedacht toen ik me aanmeldde dat dit het gevolg zou zijn!

 

 

Vanmorgen keek ik in de spiegel en was niet ontevreden met wat ik zag. Ik ben gelukkig gezegd met een weelderige bos met haar en het zat zowaar in één keer helemaal goed. Totdat ik verder keek. Ooh help, mijn wenkbrauwen waren wel weer aan een flinke plukbeurt toe en ik zie een neushaartje om een hoekje piepen.

                                                                              

 

Ik stond me af te vragen of wij vrouwen het onszelf wel niet héél erg moeilijk maken. We willen liefst allemaal een flinke kop met haar, een paar goede wenkbrauwen, mits in toom gehouden, zijn ook niet te versmaden, het liefst willen we allemaal dikke volle wimpers van minimaal 1,5 cm. lang maar voor de rest?

 

Ontharen, ontharen, ontharen...... af en toe word ik er gek van. De benen (en tenen!) moeten vooral glad en haarloos. (Ik vind een panty waar donkere haren door schijnen afschuwelijk!) De okseltjes moeten fris en glad geschoren, de bikinilijn wordt flink bewerkt en geknipt en geschoren tot een landingszone, de bovenlip wordt geharst, de wenkbrauwen geplukt, neusharen zijn not-done....... Ik heb inmiddels een heel arsenaal aan ontharingsapparaten, scheermesjes, uiteraard pincetten in verschillende vormen en maten en ook nog eens het allergrootste martelwerktuig, het epileerapparaat.

Wat een toestand en wat halen we onszelf aan. Om maar niet te spreken van ingegroeide haren en kleine ontstekingen. Ik weet wel dat mijn man al mijn knip, scheer, epileermethodes erg waardeert maar af en toe zou ik wel eens terug willen naar de jaren 70. Scheelt me in ieder geval een hoop tijd!

 

Alhoewel sommige mannen er misschien ook eens wat meer aandacht aan moeten besteden, je kunt er soms zelfs wat leuks mee zag ik op het net!

    

 

 

 

 

Onder mijn vrienden is het geen geheim dat ik bij een man altijd naar twee dingen kijk.

Nummer één zijn zijn ogen, ze zeggen niet voor niets dat ogen de spiegel van de ziel zijn. Uit ogen en oogopslag kun je een heleboel lezen. De manier waarop iemand je tijdens een gesprek of in het voorbijgaan aankijkt is heel veelzeggend. Je leest er interesse of juist niet. Je kunt aan iemands oogopslag vaak al zien of iemand oprecht is. Van een paar goede ogen kan ik enorm wegzwijmelen!!

 

Nummer twee is absoluut het kontje. Ik val helemaal voor een mooie, ronde, strakke!

Sterker nog, het eerste wat mij aan mijn lief opviel was zijn heerlijk gevormde achterste. Zo eentje van twee handen vol, die ik ook nog steeds erg graag even betast. Twee harde mooie ronde billen, niet te groot, niet te klein, niet te hard en niet te slap... afijn de meeste dames onder ons begrijpen denk ik wel wat ik bedoel...

 

Toen viel mijn oog op deze foto. Véél later hoorde ik pas dat het handgebaar bedoeld was om de tekst om het t-shirt te lezen...

Tekst.... welke tekst.... wat een goede kont!!

 

 

 

.......en dat is het!!

 

Gisteren ben ik naar Arnhem geweest, Marco Borsato in het Gelredome, en het was fantastisch!

 

Al maanden heb ik er naar toe geleefd, me veelvuldig zitten verlekkeren aan alle verhalen op het PB en nu mocht ik het uiteindelijk zelf gaan zien en horen. Ik woon slechts een half uurtje van Arnhem vandaan maar voor de zekerheid waren we toch wat vroeger vertrokken. Het grappige is dat we onderweg veel contact hebben gehad met onze mede-weggebruikers. We hadden ook een aantal dingen gemeen, het was druk, bijna filerijden, we waren voor een groot deel in het rood en uit vele auto's klonk de muziek van Marco! Na bijna 2 uur in de auto waren we eindelijk bij het Gelredome om daar te ontdekken dat het er waanzinnig rood zag van de mensen en dat de parkeerplaats bij het Gelredome al helemaal vol stond. Uiteindelijk hadden we toch een plekje in de buurt en het wachten voor de deur kon beginnen.

 

Onze binnenkomst in het Gelredome was buitengewoon soepel. We stonden in het Goldvak waar we een briljant plekje aan de catwalk vonden met om ons heen voldoende ruimte om te hupsen, te springen en heerlijk met de kont te draaien. Het grappige was dat ik aan de overkant van de catwalk al een aantal bekende koppies zag die ik vooral herkende van de vele logjes die ik regelmatig lees. Zo zag ik Angelique (Xang), Stefan, Manon, Iloontje, Wakkere Belg Linda met dochter, Marleen en zo nog een aantal anderen.

 

Om 8 uur begon Ilse de Lange met een paar nummers. Ik merkte wel duidelijk dat de mensen voornamelijk voor Marco kwamen want ondanks dat die meid fantastisch kan zingen en toch ook redelijk wat applaus kreeg vond ik het allemaal wat lauwtjes.

Tja en toen Marco...... Wat moet ik hier nog voor nieuws over schrijven. Het was enorm spetterend, overweldigend en ik heb dan ook heerlijk mee staan zingen en springen.

Ik was enorm onder de indruk van alles dat er om me heen gebeurde en ik denk dat ik slechts de helft heb gezien van alles dat er op het podium gebeurde want het was zoveel , zo mooi en met zo veel liefde en aandacht gemaakt.

 

Ik heb gezien en gevoeld wat muziek met je doet. Ik heb mensen in tranen zien uitbarsten, ik heb zelf een aantal keren vreselijk moeten slikken omdat die prop bleef hangen. Ik heb het uitzinnige van mensen gezien bij een heerlijk up-tempo nummer en de bezinning bij het tonen van een filmpje van Warchild. Ik heb mensen zien wegdromen bij een bepaald liedje en anderen heel ingepannen zien luisteren om maar niets van die prachtige tekst te missen.

Elk lied heeft zijn eigen emotie, elk beeld in het decor versterkt dat en ik was waanzinnig onder de indruk.

Ik miste één ding, ik miste mijn Marco-maatje. Mijn 'oude' vriendin met wie ik altijd naar Marco ging. Het kwam hard bij me aan dat dat gemis nog zo vers is. Ik heb er vannacht zelfs van gedroomd en me gedurende de dag afgevraagd of ik er wel goed aan heb gedaan deze vriendschap te beëindigen. Dat terwijl ik weet dat ik geen keus had, dat het aanhouden van deze vriendschap alleen maar meer tranen zou brengen.

 

Dat doet muziek met je en de muziek van Marco met mij in het bijzonder!

 

De setlist weet ik absoluut niet meer maar die staat op de vele, vele andere logjes wel van alle enthousiastelingen die mij al voorgegaan zijn.

Ali B. en zijn neefje vond ik ontzettend grappig, de hele zaal deed mee. Lucie Silvas is ook briljant als zangeres maar ook hier merkte ik weer dat mensen toch echt voor Marco kwamen. Hoe goed ik haar ook vind, ze had van mij wel een nummertje minder mogen zingen en Marco één extra (of liever nog, veel meer extra) 

 

Maar zo is er altijd wat, het duurt altijd te kort. Al had Marco nog 6 uur staan zingen, ik was blijven genieten.

 

Gelukkig ga ik zaterdag nog een keertje om alles dat ik gemist heb nog even 'op te zuigen', om de Marco-mientjes weer even flink tot me te nemen totdat ik over (ben ik bang) een hele lange tijd weer verse Marco-mientjes toegediend krijg.

 

Ik heb foto's gemaakt en filmpjes maar mijn foto's..... halen het niet bij die van Jan! Nooit, never, bij lange na niet!!!

Dus Jan, zoals aangekondigd, ik 'leen' er een paar van je! Ze zijn prachtig! En als we het dan toch hebben over emotie..... De blik die Marco werpt op het gezichtje van Luca is onbetaalbaar!

'Muziek is emotie' zegt Marco en dat klopt.....helemaal..... Al word ik van Jan zijn foto van Marco en Luca ook emotioneel maar dat zal mijn moederhart wel zijn. Zaterdag nog een keer, ik kan niet wachten!

En nou maar hopen dat Marco de tijd neemt voor een praatje na het concert, hebben we ook nog een lekkere 'Rood' voor hem, alleen dan wel in een fles!!

 

Voor degenen die zaterdag ook gaan.... wie weet..... tot dan!!

 

Liefs,